Kamila Widawska

Kamila Widawska

Specjalizuje się w terapii autyzmu i trudnych zachowań. Pracuje w gdańskim oddziale Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej Pegaz jako terapeutka i inicjatorka nowo otwartego przedszkola terapeutycznego dla dzieci ze spektrum autyzmu. 3 lata pracowała z dziećmi z Zespołem Downa, nauczycielka wspomagająca dziecka z niepełnosprawnością intelektualną.

Na koncie ma liczne wyróżnienia za działalności społeczne i wolontaryjne, występy w audycjach radiowych i na bardzo wielu konferencjach naukowych. W roku 2014 wiceprzewodnicząca KN Empiria, z którym związana jest od czterech lat. Szkoli się w terapi ACT (Acceptance and Commitment Therapy).

Prowadziła też liczne warsztaty i prelekcje na temat zaburzeń odżywiania. Autorka tekstów naukowych na temat terapii autyzmu, związana wolontaryjnie z licznymi organizacjami pozarządowymi. Współorganizatorka wielu konferencji naukowych i cykli warsztatów psychologicznych. Obecnie kształci się pod superwizją profesor Marty Bogdanowicz, interesuje się psychologią kliniczną i zaburzeniami psychotycznymi oraz terapią uzależnień i interwencją kryzysową.

Skontaktuj się

Proste sposoby na wsparcie rozwoju emocjonalnego dziecka

Roześmiane i posłuszne dziecko to marzenie każdego rodzica. Jednak w prawdziwym świecie „niewygodne”, negatywne emocje i trudności w panowaniu nad nimi dotyczą zarówno dorosłych, jak i dzieci. Muszą one nauczyć się, jak sobie z nimi radzić, a zadaniem dorosłych jest im pomóc i służyć przykładem. Dzisiaj przedstawiamy sposoby na to, jak w codziennych sytuacjach i rozmowach wspierać rozwój emocjonalny dziecka. Tak, aby żadna emocja nie była dla niego tematem tabu,
Dzieci testują granice

Okres dorastania, zwany w psychologii rozwojowej adolescencją, spędza sen w z powiek wielu rodzicom. Dla artystów był często inspiracją, dla pedagogów, nauczycieli i psychologów – mniejszym lub większym wyzwaniem. Czym jest on dla samego nastolatka? Jaka jest natura tego okresu? Żeby zrozumieć nastolatka, trzeba uświadomić sobie naturę tego burzliwego okresu, jego zawiłą charakterystykę. Po co? Chociażby po to, aby nie odbierać zachowań dziecka w tym okresie jako rodzicielskiej porażki – osobistej