Sylwia Romaniak

Sylwia Romaniak

Absolwentka Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego. Swoje doświadczenia zawodowe zdobywała podczas odbywania stażu w takich placówkach rehabilitacyjnych jak Ośrodek Wczesnej Interwencji w Gdyni oraz Gdańsku.
Od 3 lat zajmuje się rehabilitacją najmłodszych pacjentów. Obecnie prowadzi zajęcia korekcyjne w gdyńskich przedszkolach oraz indywidualne terapie rehabilitacyjne na terenie placówki. Pracując z małym pacjentem zwraca szczególną uwagę na to aby ćwiczenia poza oddziaływaniem terapeutycznym sprawiały dziecku radość.
Atmosfera panująca podczas terapii oraz kontakt z terapeutą są kluczowe, aby dziecko chętnie brało w niej udział. Ukończyła kursy: Kurs Kinematic Taping (st.0), Przegląd technik tkanek miękkich w pracy z dziećmi, PNF (podstawowy)

Skontaktuj się

Nieprawidłowości w rozwoju rocznego dziecka

Tuż po narodzinach dziecko nie posiada w pełni rozwiniętych wzorców ruchowych. Noworodek nie potrafi jeszcze unosić główki, podpierać się na przedramionach czy też obracać się na brzuch. Wszystko to powinien osiągnąć jednak w pierwszym roku życia, dlatego też okres ten jest niezwykle ważny w całym rozwoju dziecka. Rodzice często pytają specjalistów, czy w wieku 12 miesięcy ich pociecha nie powinna już siedzieć, raczkować czy też samodzielnie chodzić. Pomimo ustalonych norm
Prawidłowa postawa ciała - co powinno nas martwić?

Prawidłowa postawa ciała określana jest jako układ poszczególnych odcinków ciała w pozycji stojącej, który zapewnia optymalne zrównoważenie oraz stabilność ciała przy minimalnym wysiłku ze strony układu mięśniowo – szkieletowego. Zapewnia ona również warunki dla prawidłowego ułożenia oraz pracy narządów wewnętrznych, a także maksymalną wydolność statyczno – dynamiczną ciała. O postawie ciała decyduje wzajemne ułożenie takich elementów jak: głowa, kręgosłup, klatka piersiowa, miednica oraz kończyny. Mówiąc o prawidłowej postawie ciała należy
Mity dotyczące terapii prowadzonej metodą Vojty

Istnieje wiele mitów dotyczących rehabilitacji prowadzonej metodą Vojty. Mają one okazję kształtować i rozwijać się głównie za sprawą wypowiadających się na jej temat lekarzy oraz fizjoterapeutów przeważnie nie znających jej głównych założeń́ oraz zasad prowadzenia tego typu terapii. Zdaniem licznych autorów często można zetknąć się z określeniami metody jako okrutnej, brutalnej, negatywnie wpływającej na relacje emocjonalne rodzic – dziecko. W jednym z polskich tygodników, terapeutów metody, określa się mianem szarlatanów,