Integracja Sensoryczna – co to takiego?

Integracja sensoryczna, w skrócie określana jako SI, to proces przetwarzania w mózgu informacji odbieranych przez zmysły z ciała i otoczenia w celu wykorzystania ich w codziennym życiu.

Termin integracja sensoryczna użyty został po raz pierwszy w 1902 roku przez Sir Ch. Sheringtona w książce pt. „The Integrative Action of the Nervous System”, jednak szersze znaczenie temu terminowi nadała w latach sześćdziesiątych amerykańska psycholog, pedagog specjalny i terapeutka zajęciowa – dr A. Jean Ayres.

Jak definiuje dr Ayres „integracja zmysłowa, to możliwość rejestrowania informacji ze świata zewnętrznego przez narządy zmysłów, ich przetwarzanie w ośrodkowym układzie nerwowym i wykorzystanie do celowego działania.”
Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa integratio, co oznacza składanie całości. Integracja sensoryczna pozwala segregować, porządkować oraz składać razem pojedyncze bodźce w pełne funkcje mózgu.

Dr Ayres opracowała metodę pracy z dziećmi, która zawiera w sobie diagnozę oraz terapię SI. Diagnoza opiera się na wnikliwej Obserwacji klinicznej dziecka, wystandaryzowanych Południowo-kalifornijskich Testach Integracji Sensorycznej oraz Kwestionariusza sensomotorycznego. Terapia SI opiera się na dostarczaniu dziecku kontrolowanej ilości bodźców sensorycznych tak, aby dziecko spontanicznie formułowało reakcje adaptacyjne poprawiające integrację tych bodźców.